من اگه کسیو داشتم دیگه دربه در نبودم***باغم غربتو اندوه دیگه همسفر نبودم

اگه زخم نخورده بودم تو رو باور نمیکردم***توی این حصار پر درد با غمت سر نمیکردم

اگه زخم نخورده بودم  تورو  باور نمیکردم                                                 

ساده و شب زده بودم

پشت گریه صدات کردم

تا همیشه نگاهت کردم...تا همیشه

تو چشات فردا رو دیدم

چی شد که عاشقت شدم؟ تو راه خونه گم شدم.بعد از خدا حافظیمون از عشق تو مجنون شدم

چندي پيش جوكي به زبان انگليسي در دنياي نت زاده شد ! كه نكات ارزشمندي را در خصوص سياست هاي رسانه هاي آمريكايي در بر داشت .

^{ترجمه فارسي جك به شكل زير است :}

^{مردي دارد در پارك مركزي شهر نيويورك قدم ميزند كه ناگهان ميبيند سگي به دختر بچه اي حمله كرده است.}

^{مرد به طرف آنها مي دود و با سگ درگير مي شود .}

^{سرانجام سگ را مي كشد و زندگي دختربچه را نجات مي دهد.}

^{پليسي كه صحنه را ديده بود به سمت آنها مي آيد و مي گويد:}

^{« تو يك قهرماني »}

^{فردا در روزنامه ها مي نويسند :}

^{" يك نيويوركي شجاع ، جان دختر بچه اي را نجات داد "}

^{آن مرد ميگويد :}

^{« اما من نيويوركي نيستم »}

^{پس روزنامه هاي صبح مينويسند :}

^{" آمريكايي شجاع جان دختر بچه اي را نجات داد "}

^{آن مرد دوباره ميگويد :}

^{« اما من آمريكايي نيستم »}

^{« خوب ، پس تو اهل كجا هستي ؟ »}

^{« من ايراني هستم ! »}

^{فرداي آنروز روزنامه ها اينگونه مي نويسند :}

^{« يك تندروي مسلمان ، سگ بي گناه آمريكايي را كشت ! »}

تا، تنها نباشي مادر... تا دل‌ات را كه روزي هزار بار مي‌شكند، شاهدي باشد ... چند روز... چند روز... مادر.... مي‌داني مادر! اين قصه غربت عجيبي را در خود دارد

چند سال پيش در جريان بازي هاي پارالمپيك ( المپيك معلولين ) در شهر سياتل آمريكا 9 نفر از شركت كنندگان دو100متر پشت خط آغاز مسابقه قرار گرفتند.

همه اين 9 نفر افرادي بودند كه ما آنها را عقب مانده ذهني و جسمي مي خوانيم. آنها با شنيدن صداي تپانچه حركت كردند. بديهي است كه آنها هرگز قادر به دويدن با سرعت نبودند و حتي نمي توانستند به سرعت قدم بردارند بلكه هر يك به نوبه خود با تلاش فراوان مي كوشيد تا مسير مسابقه را طي كرده و برنده مدال پارالمپيك شود.

ناگهان در بين راه مچ پاي يكي از شركت كنندگان پيچ خورد . اين دختر يكي دو تا غلت روي زمين خورد و به گريه افتاد.

هشت نفر ديگر صداي گريه او را شنيدند ، آنها ايستادند، سپس همه به عقب بازگشتند و به طرف او رفتند.

در واقع همه آنها اول شدند. تمام جمعيت ورزشگاه به پا خواستند و 10 دقيقه براي آنها كف زدند

این شعر کاندیدای شعر برگزیده سال 2005 شده.

توسط یک بچه آفریقایی نوشته شده و استدلال شگفت انگیزی داره

وقتی به دنیا میام، سیاهم، وقتی بزرگ میشم، سیاهم

وقتی میرم زیر آفتاب، سیاهم، وقتی می ترسم، سیاهم

وقتی مریض میشم، سیاهم، وقتی می میرم، هنوزم سیاهم

و تو، آدم سفید

وقتی به دنیا میای، صورتی ای، وقتی بزرگ میشی، سفیدی

وقتی میری زیر آفتاب، قرمزی، وقتی سردت میشه، آبی ای

وقتی می ترسی، زردی، وقتی مریض میشی، سبزی

و وقتی می میری، خاکستری ای

و تو به من میگی رنگین پوست؟؟؟

"When I born, I Black, When I grow up, I Black,

When I go in Sun, I Black, When I scared, I Black,

When I sick, I Black, And when I die, I still black...

And you White fellow,

When you born, you pink, When you grow up, you White,

When you go in Sun, you Red, When you cold, you blue,

When you scared, you yellow, When you sick, you Green,

And when you die, you Gray...

And you call me colored???..

حجم این درسای طولانی

مرا بیرون کند ، زین حال روحانی

چون گذشت از ترم ، نیمی تا حدود

من نه خسته گویم و درپی درود

بسی رنج بردم در این سال بیست

پی دانش هستم ، کسی خانه نیست

کسب دانش می کنم اندر اتاق

من یمن ، فکرم بباشد توی باغ

درس خواندن نیست دشوار، راحت است

هر زمان ماهی گرفتی ، تازه است

لیک سختی دارد اما بیش و کم

این مسیری چهار ساله دم به دم

من نگویم درس خواندن ساده است

سختی اندر وی مثال دانه است

سختی اش را چون به جانت می خری

سال آخر چون پری ، هی می پری

ای عزیزم ، ای رفیقم ، شاعرم

یک نصیحت می کنم باید برم

احمدا ، خود را بساز و آخرت

این جهان فانی بباشد عاقبت